ျမန္မာႏိုင္ငံသည္္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွစ၍ ႏွစ္ေပါင္း(၆၀)တိုင္တိုင္ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းဘ၀ျဖင့္ အမွန္ပင္ လြတ္လပ္ ေနခဲ့သည္။ တိုင္းတပါးသားတို႔ ၀င္ေရာက္ က်ဴးေက်ာ္ ခ်ယ္လွယ္စိုးမိုးျခင္း မရွိ။ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ထဲတြင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းႏွင့္ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားသူမ်ား ရွိေနခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈ သမိုင္းအစဥ္အလာေကာင္းႏွင့္ ေလာေလာလတ္လတ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႔လိုက္ ရသျဖင့္ ႏိုင္ငံသားအားလံုးတြင္ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္မ်ား၊ အမ်ဳိး-ဘာသာ-သာသနာကို တိုးတက္ ေကာင္းေစ လိုေသာစိတ္မ်ား၊ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္လိုစိတ္မ်ား အရွိန္အဟုန္ ေကာင္းေနခဲ့သည္။
ပါလီမန္ေခတ္ အစိုးရ၏ ဦးေဆာင္မႈ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား စီမံခန္႔ခြဲမႈႏွင့္ ျပည္သူတို႔၏ အစိုးရအေပၚ ေထာက္ခံ ယိုင္းပင္မႈမ်ားက အံ့ဩဘနန္း လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ရွိေနခဲ့သည္။ ျပည္သူအမ်ားစုတို႔၏ တူညီ ေသာဆႏၵျဖင့္ ေအးခ်မ္းသာယာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ခြင့္မ်ား အျပည့္အ၀ရွိေနခဲ့သည္။ တိုင္းျပည္တိုးတက္ သည္ထက္ တိုးတက္လာေနေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္ခြင့္မ်ား ရွိေနခဲ့သည္။ ျပည္သူတို႔၏ လူေနမႈအဆင့္အတန္းႏွင့္ အသက္-အိုးအိမ္ -စည္းစိမ္တို႔ကိုလည္း ႏိုင္ငံေတာ္မွ လံုျခံဳမႈ အေတာ္အတန္ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။
ပတ္၀န္းက်င္ ႏိုင္ငံမ်ား၊ အျခားကမာၻ႔ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္း၍ ေခတ္မီတိုးတက္ေအာင္ ၾကံေဆာင္ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံမ်ားကဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားကို တေလးတစား ဆက္ဆံ အသိအမွတ္ျပဳ ေနခဲ့ရသည္အထိ အတင့္အတန္း ျမင့္မားခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုထိုေသာ တန္ဖိုးမ်ား၊ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမ်ားႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ားမွာ အျပည့္အ၀ ရသင့္ပါ လ်က္ႏွင့္ မရႏိုင္ပဲ ဆံုးရွံဳးေနခဲ့ရသည္ကို မကြယ္မ၀ွက္ ၀န္ခံၾကရေပလိမ့္မည္။ အဓိကက်ေသာ အေၾကာင္း ရင္းႏွစ္ရပ္ရွိသည္။ ပထမအေၾကာင္းရင္းမွာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ယေန႔တိုင္ ျဖစ္ပြားေနေသာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ အေၾကာင္းရင္းမွာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ စတင္လိုက္ေသာ တဦး-တဖြဲ႔-တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အကယ္၍ ျပည္တြင္းစစ္သာ မျဖစ္ခဲ့ေသာ္၊ အာဏာရွင္စနစ္သာ မရွိခဲ့ေသာ္ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လက္ရွိ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အနိဌာရံုမ်ား ရွိေနမည္မဟုတ္။ ဤအခ်က္ကို လက္ရွိကာလ၌ နစ္နာဆံုးရွံဳးေနသူတိုင္းက လက္ခံႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ နစ္နာဆံုးရွံဳးျခင္း မရွိသူမ်ားကေတာ့ ဇြတ္အတင္း ျငင္းေနၾကမည္မွာ ေသခ်ာသည္။
အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္ရျမဲ ျဖစ္သည္။ ဆိုးေသာ အေၾကာင္းရင္းခံေၾကာင့္သာ ဆိုးက်ဳိးမ်ား ထြက္ေပၚ လာရသည္။ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ေနပါလ်က္၊ ၾကံဳႀကိဳက္ေနပါလ်က္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္၍မရ။ တိုင္းျပည္အေရး၊ ႏိုင္ငံ့အေရး ျဖစ္သျဖင့္ ထိုဆိုးက်ဳိးမ်ားက မိမိထံ တေန႔ေန႔ ေရာက္လာေပလိမ့္မည္။ ခႏၶာ ကိုယ္ထဲ ၀င္ေရာက္လာသည့္ ေရာဂါပိုးကို အခ်ိန္မီ ကာကြယ္ကုသျခင္း မရွိလွ်င္ ေရာဂါပိုးျပန္႔ပြား၍ အသက္ ဆံုးရွံဳးရသည္အထိ ထိခိုက္ႏိုင္ေသာ ဥပမာကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။
တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရလာသည္ ဆိုျခင္းကို မိမိတကိုယ္ရည္ စိတ္ထင္တိုင္း လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ရလာျခင္း ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸာယ္ေကာက္ လြဲ၍မျဖစ္။ တိုင္းတပါးသားတို႔၏ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ ခ်ယ္လွယ္စိုးမိုးျခင္း မွ ကင္းလြတ္လ်က္ ျပည္သူတရပ္လံုး မတရားဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရမႈမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ထိုသို႔ေသာ မတရား ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး-စီးပြားေရး-လူမႈေရး-က်န္းမာေရး-ပညာေရး-ဘာသာေရး အစရွိသည္ တို႔တြင္ ျပည္သူတရပ္လံုး ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းမ်ား လက္ေတြ႔က်က် ပါ၀င္ေနမွသာ လြတ္လပ္ေရး၏ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္။
သို႔ျဖစ္၍ လြတ္လပ္ေရး ရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ လြတ္လပ္ေရး၏အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေအာင္ ဖန္တီးရန္၊ တဦးခ်င္းျဖစ္ေစ၊ အမ်ားႏွင့္ လက္တြဲပူးေပါင္း၍ျဖစ္ေစ ႀကိဳးပမ္းရန္ လူတိုင္း၌ တာ၀န္ရွိလာသည္။ အမ်ား သူငါ သြားလာသည့္လမ္းေပၚတြင္ ေတေပေလလြင့္ေနသူတို႔မွအစ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအဆံုး တဦး မက်န္ တာ၀န္ရွိသည္။ မိမိေၾကာင့္ အမ်ားသူငါ၏ အေျခခံ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ား ဆံုးရွံဳးရေသာ္ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးကို ထိခိုက္သည္ဟု စိတ္ထားျမင့္ျမတ္စြာျဖင့္ သေဘာထားႏိုင္ရန္ လိုသည္။ ႏိုင္ငံႀကီးသား ပီသေသာစိတ္မ်ဳိး ထားရန္လိုအပ္သည္။
လြတ္လပ္ေရး၏ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း မရွိသေရြ႕ လြတ္လပ္သည္ဟု မဆိုႏိုင္။ မလြတ္လပ္သေရြ႕ လြတ္လပ္ရန္ တနည္းအားျဖင့္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ား ရွိေနဦးမည္။ မည္သူမွ် မည္သို႔မွ် တားဆီးႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။
ယခုအခ်ိန္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လြတ္လပ္ေရး ရေနသည္ ဆိုျခင္းမွာလည္း အမွန္စင္စစ္ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ႏွင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္သည္ဟု ေျပာႏိုင္ရံုမွ်သာရွိသည့္ လြတ္လပ္ေရးျဖစ္သည္။ တိုင္းတပါးသားတို႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္သကဲ့သို႔ေသာ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀မွ လူတိုင္းေစ့ အမွန္တကယ္ လြတ္ေျမာက္ ေသးသည္ မဟုတ္။
အမွန္တကယ္ မလြတ္လပ္ေသးသည့္ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာက တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးကို အဖက္ဖက္မွ ဆုတ္ယုတ္ နစ္နာေစသည္။ မိမိတေယာက္တည္း ႀကီးပြားခ်မ္းသာရံုမွ်ျဖင့္၊ အာဏာပိုင္စိုးရံုမွ်ျဖင့္ တိုင္းျပည္ တခုလံုး ေကာင္းမလာႏိုင္သည္ကို ဆင္ျခင္သင့္ၾကၿပီ။
နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ႏွင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔ကိုပင္ အမိျမန္မာျပည္မွ စည္းလံုးညီညြတ္စြာျဖင့္ ေမာင္းထုတ္ႏိုင္ခဲ့ ေသးသည္ မဟုတ္ေလာ။ မိမိတို႔လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း မိမိတို႔ ကိုယ္ပိုင္ျပႆနာကို ဘာေၾကာင့္ မေျဖရွင္းပဲ ေနရ မည္နည္း။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္းပင္ ယခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း သမိုင္းတြင္မည့္ ေအာင္ျမင္မႈကို ရယူသင့္ ၾကၿပီ။
ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အျဖစ္ဆိုးတခုမွာ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားကို တာ၀န္ရွိသူတို႔က ရႈျမင္သံုးသပ္ပံု၊ လက္ခံ က်င့္သံုးပံုမ်ား၌ ကြဲျပားေနေသးျခင္း ျဖစ္သည္။ အေျခခံအခ်က္မ်ားကို သေဘာတူညီေအာင္ တယူသန္စိတ္ မထားပဲ အေျမာ္အျမင္ႀကီးႀကီးျဖင့္ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္းရန္ လိုအပ္ေနသည္။ တကိုယ္ေကာင္းစိတ္မ်ား ဖယ္ရွား၍ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ေရွ႕ရႈ ဦးတည္လိုက္ရံုျဖင့္ ျပႆနာအားလံုး ေျပလည္သြားႏိုင္သည္။
အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ၾကံမခံရမီ လူထုတရပ္လံုးကို အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမား စြာျဖင့္ သတိေပးခဲ့ဖူးသည္။
“လြတ္လပ္ေရး လိုခ်င္လွ်င္ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ စည္းကမ္း၊ ညီညြတ္မႈေတြကို ထိန္းသိမ္းထားၾကပါ။ ထူေထာင္မႈကို လုပ္ၾကပါ။ အဲဒီလို လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရွ႕ကို လြတ္လပ္ေရး အရသာ ကိစၥအတြက္ အလုပ္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ စည္းကမ္းရွိဖို႔၊ ျပင္ဆင္သင့္တာေတြ ျပင္ဆင္ဖို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ေစာက္က်င့္ေတြ ျပင္ဖို႔ လိုေနၿပီ လို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့မယ္။”
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေသာအခါ လြတ္လပ္ေရး၏ တန္ဖိုးကို ေမ့ေလ်ာ့သူတို႔ ရွိလာ ေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အမွာစကားတို႔ကိုလည္း သတိမရႏိုင္ၾကေတာ့ၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံတြင္ တာ၀န္ရွိသူတို႔ ကိုယ္တိုင္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွာခဲ့သည့္အတိုင္း မွန္ကန္စြာ ဦးေဆာင္လမ္းျပရန္ စဥ္းစားမိပံုမေပၚ။ တိုင္းျပည္အေရးထက္ ငါ့အေရးက ပိုႀကီးတယ္ ဆိုသည့္ အတၱစိတ္မ်ား ဖံုးလႊမ္းလာေနသည္။ တိုင္းျပည္ ေခ်ာက္ထဲ ျပန္က်ဦးမည့္ နိမိတ္လကၡဏာ ျဖစ္သည္။
ယခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ျပန္ျပင္ရန္ အခ်ိန္မီႏိုင္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွာခဲ့သလို က်ေနာ္တို႔ စည္းကမ္းရွိရွိ စနစ္ တက် ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရပါမည္။ ညီညြတ္မႈကို ျပန္လည္ထူေထာင္ရပါမည္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ လမ္းညႊန္လိုက္သည့္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၈ - အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ႏွစ္ ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္းပင္ ျဖစ္ ေတာ့သည္။
လြင္ေအာင္စိုး
၂၀၀၈ ဇန္န၀ါရီ (၅)ရက္
0 comments:
Post a Comment